تجزیه و تحلیل کاربرد شن و ماسه تولیدی در بتن

در حال حاضر، دو نوع اصلی تولید شن و ماسه تولیدی در چین وجود دارد: یکی شن و ماسه تولید شده ویژه است که درجه بندی ذرات و مدول ریزش آن می تواند برتر از ماسه طبیعی باشد، و شکل ذرات آن نیز می تواند شبیه ماسه طبیعی باشد. دیگری از ضایعات مختلف صنعتی یا به عنوان محصول جانبی تولید می شود. این بدنه اصلی شن و ماسه تولیدی فعلی است، که بیشتر آن تراشه های سنگی از تولید سنگ خرد شده است که به سادگی پردازش، غربالگری، طبقه بندی یا به طور مستقیم استفاده می شود.

شن و ماسه ساخته شده از تراشه سنگ به طور گسترده استفاده می شود. با این حال، برخی از تراشه های سنگی با درجه بندی یا شکل ذرات ناقص، هنگامی که به عنوان سنگدانه ریز استفاده می شوند، منجر به کارایی ضعیف و مقاومت کم بتن می شوند. این باعث شده است که برخی به اشتباه تصور کنند که شن و ماسه تولیدی از ماسه طبیعی پایین تر است. تفاوت اساسی بین شن و ماسه تولیدی و ماسه طبیعی این است که چندین شاخص ماسه تولیدی قابل تنظیم و کنترل هستند. بنابراین، با فرآیندهای تولید بالغ و استاندارد و تنظیمات دقیق، می توان ماسه تولیدی با عملکرد ایده آل تولید کرد. پس از تحویل، شن و ماسه تولید شده باید تحت بازرسی مجدد و ارزیابی درجه بندی مطابق با همان استانداردهای بازرسی کارخانه قرار گیرد.

پودر سنگ از نظر ترکیب، توزیع اندازه ذرات، مورفولوژی و نقش آن در بتن با خاک رس موجود در ماسه طبیعی متفاوت است. پودر سنگ در تولید ماسه تولیدی اجتناب ناپذیر است و مقدار مناسب پودر سنگ اثر مفیدی دارد. دامنه تغییرات محتوای پودر سنگ نباید از ± 2٪ تجاوز کند. در بتن، مقدار مناسبی از پودر سنگ نقش پرکننده را ایفا می‌کند و به افزایش مقاومت و استحکام بتن ماسه‌ای تولیدی کمک می‌کند. با این حال، محتوای پودر سنگ بهینه با درجه مقاومت بتن متفاوت است. سیمان، مواد افزودنی معدنی و سایر مواد بتن باید به طور جداگانه در شمع های حجیم نگهداری شوند.

درجه بندی کامل ذرات و سطح ناهموار پودر سنگ دارای اثر پرکننده عالی، اثر هسته زایی، اثر پوزولانی، اثر حفظ آب و اثر روانکاری در سطح مشترک بتن است. هنگامی که محتوای پودر سنگ 10٪ تا 15٪ باشد، مقاومت فشار آب بتن بهینه است. دلیل آن این است که وقتی میزان پودر سنگ در ماسه تولیدی کم باشد، میزان خمیر در بتن کافی نیست و پودر سنگ می تواند به عنوان یک ریزدانه برای افزایش فشردگی بتن عمل کند. برعکس، زمانی که محتوای پودر سنگ بیش از حد زیاد باشد، نسبت پودر سنگ نسبت به سیمان بیش از حد است که اثر بسته بندی بتن را مختل می کند. در این مرحله سیمان نمی تواند پودر سنگ را به طور کامل بپیچد و نفوذ ناپذیری بتن را کاهش می دهد. هنگامی که محتوای پودر سنگ بیش از 20٪ باشد، نفوذ ناپذیری به شدت کاهش می یابد. اگرچه محتوای پودر سنگ بیشتر باعث متراکم شدن خمیر و کاهش تخلخل می شود، اما اندازه کریستال محصولات هیدراتاسیون را کاهش می دهد، جهت آنها را تغییر می دهد، نسبت آب به سیمان خمیر را در اطراف سنگدانه ها تغییر می دهد و کارایی بتن را تغییر می دهد. علاوه بر این، با افزایش محتوای پودر سنگ در ماسه تولیدی، ضریب نفوذپذیری بتن ماسه ای تولیدی به تدریج کاهش می یابد و فشردگی خمیر سیمان را بیشتر می کند.

البته اگر سنگ اصلی سنگ سیلیسی، ماسه سنگ یا سایر مواد با نیاز آب بالا باشد، محتوای پودر سنگ بالا ممکن است مصرف آب بتن را افزایش دهد. بنابراین، محتوای پودر سنگ شن و ماسه تولیدی باید به طور مناسب تنظیم شود. عمل تولید نشان می دهد که محتوای پودر سنگ 8٪ تا 10٪ برای بتن با نیازهای مختلف مقاومت به خوبی کار می کند. اینطور نیست که درجه های استحکام بالاتر به محتوای پودر سنگ کمتری نیاز داشته باشد. در عوض، کلید بهینه سازی مقدار متیلن بلو (MB) است. استفاده از پودر سنگ با مقدار مگابایت بیش از 0.5 بهترین نتیجه را به همراه دارد. با این حال، محتوای بیش از حد پودر سنگ باعث افزایش مصرف آب می شود که بر مقاومت بتن تأثیر می گذارد و ممکن است باعث ترک خوردن پلاستیک شود. اینها به ترتیب اثرات مثبت و منفی پودر سنگ است.